In onze eerste blog hebben jullie kunnen lezen hoe wij Bogotá als echte Nederlander, op de fiets, verkend hebben. Onze volgende stop in Colombia is Salento. De vlucht naar Perreira duurt maar 30 minuten. Je kunt ook de bus nemen, maar vliegen is veel sneller en -naar onze mening- comfortabeler. Van een vliegveld in een miljoenenstad, Bogotá, naar een vliegveld dat nog in de steigers staat en daarmee back to basic: lopend het vliegveld uit -zonder enkele controle- en geen ramen.
Taxirit in Salento
Met de taxi zijn we naar het busstation gereden en ook dit was een bijzondere ervaring. Langs de weg staan bordjes dat er een hoog risico op ongelukken is. Met de snelheid waar de taxichauffeur de berg mee op- en af reed, twijfelde wij of verkeer van rechts voorrang heeft. De taxichauffeur was zo vriendelijk om een scooter de weg te wijzen en daardoor raakte wij met de taxichauffeur aan de praat. In Colombia is het heel normaal én erg goedkoop dat je je lichamelijke kenmerken waar je onzeker over bent laat "perfectioneren". Ik schrijf het tussen haakjes omdat enkele weken geleden bij het kijken van het programma Verminkt nogmaals duidelijk is geworden wat het "perfectioneren" van de imperfecties kan veroorzaken. Bizar om te horen dat mensen uit binnen- en buitenland hiervoor naar Colombia komen. Goed moment om te beseffen dat de imperfecties je eigenlijk juist perfect maken en dat je jezelf maar zeker ook anderen je moeten waarderen om wie je bent en hoe je eruit ziet.
Eettips Salento
¡Hola Salento! Na een mooie sightseeing route langs de pittoreske huisjes en stijle bergjes op en af (volgens Google Maps 9 min met de benenwagen, maar in praktijk iets langer) kwamen we aan in het hostel. Leuk om te weten is dat het vandaag een speciale dag is in Colombia. Op zondag zijn namelijk enkele wegen afgesloten, zodat deze gebruikt kunnen worden om vrij te sporten. Super goed initiatief, we wachten nog op een uitnodiging van Premier Rutte om dit in Nederland te organiseren. Via de lonely planet Colombia zijn we bij "Brunch" terecht gekomen. Een gezellig, knus restaurantje met een veelal Mexicaanse kaart. Zwangere vrouwen hebben zin in augurken, deze backpackende dames heel veel zin in nachos. Dus dit restaurant was een match made in heaven. Hoewel je van een lekkere kaart natuurlijk niet kan eten, maaaaaaar de nachos nomnomnom een oprecht genietmomentje! De brownie met pindakaas en ijs die we gedeeld hebben was de kers op de nachos! Om de ingenomen calorieën te verbranden zijn wij achtervolgd door (straat)honden en hebben wij de berg in Salento beklommen. Helaas gooide de schemering roet in de perfecte foto. Tip: doe dit bij zonsopkomst én met een heldere hemel!
Hiken in Valle de Cocora
Ook voor het ontbijt is Brunch een aanrader! Op het centrale plein hebben we een kaartje van 8000 Cop gekocht voor de Jeep-rit naar Cocora del Valle. We hadden gelezen dat staand achterop de Jeep dé must do, zo gezegd, zo gedaan. Haren in de wind met -nu al- adembenemende uitzichten over de wegen van Salento.
Aangekomen op de plek waar de jeep je afzet, kan je kiezen voor drie opties:
1. De korte hike (2 uur) te voet;
2. De lange hike (4-5 uur) te voet (duur hangt af van het aantal foto momenten 😉);
3. Bovenstaande optie per paard.
Van smalle paatjes, kleine bruggetjes, koeien, paarden je kunt het zo gek niet bedenken. Voor ons gevoel zijn we in een heel andere wereld beland: cultuurshock! Even was er bij aanvang een twijfeling geweest om een deel per paard af te leggen, maar later bleek dat wij zelf als hijgende paarden rondliepen. Is dit wat hoogteverschil met je doet (of ligt het aan de conditie)? De route begon zwaarder te worden: gladde stenen, smalle en steile stukken. Jane is er niets bij, onze Tarzan helaas (nog) niet tegen gekomen. De Colobri vallei was het eerste officiële stoppunt. Leuk om te zien, maar mocht je in tijdnood zijn is het niet erg om dit stoppunt voorbij te laten gaan. Vervolgens hebben we een stuk terug moeten hiken om onze route te vervolgen richting het eerste viewpunt. De klapper op de hike; wat is dit zwaar! Boven aangekomen -op ruim 2800 meter- waren ons de wolken niet goed gezind, maar de voldoening overheerste zelfs nog zonder het welbekende uitzicht gezien te hebben.
Het pad vervolgden zich door een weg naar beneden wat maakte dat het veel aangenamer liep. Van afstand waren de palmbomen al waanzinnig, maar van dichtbij waren wij even sprakeloos. Adembenemend. Een onvergetelijke indruk, fotosessie(s) en rustmoment later was het einde in zicht.
De Jeep bracht ons helemaal afgepeigerd (16,3 km/ 21.764 stappen/ 168 treden) terug naar het centrale plein, waarna we besloten om eerst onze prestatie te vieren. Never change a winning team, zeker na een hike als deze: restaurant Brunch it is! (three in a row!) Als uitgehongerde hijena's waren we aan het schransen, maar wat was het weer lekker!!!
Met het geluksmoment na het zien van de foto's nog in ons achterhoofd, de backpack (gestald in ons hostel) opgedaan en richting de bushalte gelopen. Hier namen we om 20:00 de bus van Salento naar Pereira. We hadden een ruime tussentijd gerekend, werd ons aangeraden, maar bleek niet nodig. Om 21:45 stapten we de nachtbus in, helemaal voldaan na alle indrukken.
Next: Medellín!
Doen: Uitzichtpunt Salento, Valle de Cocora, restaurant Brunch (= must eat)
Vervoer: Bus en Jeep (= een vaste prijs)
